AĞRI BİR YOKLUK ŞEHRİDİR!

AĞRI BİR YOKLUK ŞEHRİDİR!

Her şeyimiz var, bir tek değerlendirecek aklımız eksik!

Ağrı’da yemek yapmak için bütün malzemeler mevcut. Tencere var, tava var, yağ var, un var… Ama ateşi henüz icat edemediğimiz için güneşin altında ancak çay demleyebiliyoruz!

Üstelik çayımız da demli değil, beklentilerimiz gibi biraz açık!

Şaka bir yana…

Binlerce yıllık tarihin üzerinde oturuyoruz ama tarihimizden nasıl para kazanacağımızı, onu nasıl koruyacağımızı ve dünyaya nasıl tanıtacağımızı hâlâ çözebilmiş değiliz.

Ağrı Dağı var, İshak Paşa Sarayı var, Meteor Çukuru var, Nuh’un Gemisi var, Buz Mağarası var, Balık Gölü var, Diyadin Kanyonu var…

Tarih desen var, doğa desen var, kültür desen var…

Allah vermiş de vermiş!

Peki, biz ne yapıyoruz?

Fotoğraf çekiyoruz, paylaşıyoruz, altına da “Güzel memleketim Ağrı” yazıyoruz. Sonra herkes evine dağılıyor. Turizm de bizim paylaşımlarımızı beğenip şehre gelmeyi bekliyor!

Yıllar geçiyor, taşlar dökülüyor, duvarlar yıkılıyor. Tarih bizden yardım bekliyor, biz hâlâ birbirimize bakıyoruz.

Sanki Ağrı Dağı’nın turizm potansiyelinden çok, kimin paylaşımının daha fazla beğeni aldığı önemli!

Bir heykelin gölgesinde yapılan açıklamalar günlerce konuşuluyor, binlerce yıllık medeniyetin başına gelenler ise birkaç dakikalık gündem oluyor. Heykel gündemden düşüyor, tarih yine kaderine terk ediliyor.

Ağrı’nın tarihî eserleri adeta “Beni de bir gün hatırlayın!” diye sesleniyor.

Gelelim işin ekonomik tarafına…

Desek ki Ağrı Dağı ve Nuh’un Gemisi için bir koruma ve tanıtım fonu oluşturalım. Herkes gücü yettiğince katkı sunsun.

Bir anda herkesin telefonu sessize alınır, interneti kesilir, toplantısı çıkar!

Çünkü Ağrı’da memleket sevgisi sınırsız, maddi katkı ise tarifeli!

İş dünyasına bakıyorsunuz; turizm gelişsin, şehir büyüsün, esnaf kazansın, istihdam artsın istiyoruz. Ama bazıları daha turist gelmeden “Bu kadar insanı nerede çalıştıracağız?” diye kara kara düşünüyor.

Önce turist gelsin, sonra derdini düşünürüz! Henüz gelmemiş turistin istihdam krizini yaşamaya başladık!

Bir de Diyadin Termal meselesi var. Elimizde termal kaynaklar, doğal güzellikler ve büyük bir turizm potansiyeli var. Ama değerlendirme konusunda öyle bir ağırdan alıyoruz ki kaplıca suyunun soğumasını bekliyoruz galiba!

Komşu iller turist ağırlıyor, biz turistin neden gelmediğini tartışıyoruz. Onlar otel kapasitesini artırıyor, biz toplantı kapasitesini!

Onlar turizmden para kazanıyor, biz turizmin önemini anlatan konuşmalardan!

Şimdi kimse yanlış anlamasın.

Bu şehirde insanların derdi büyük. Asgari ücretle geçinmeye çalışan, ay sonunu getiremeyen vatandaşa “Meya Mağarası’nı dünyaya tanıtalım” demek kolay.

Ama zaten tam da bu yüzden turizm ve üretim gelişmek zorunda. Çünkü turizm sadece turist getirmez; para getirir, iş getirir, esnafa müşteri, gençlere umut getirir.

Ağrı’nın ihtiyacı olan şey birkaç güzel slogan, birkaç açılış töreni ve sosyal medyada bolca bayraklı paylaşım değil.

Ağrı’nın ihtiyacı olan şey ortak akıl, cesaret, yatırım ve gerçek bir şehir vizyonudur.

Devletten yatırım bekleyelim, elbette. Ama bütün faturayı da devlete kesmeyelim. Şehrin iş insanı, yöneticisi, siyasetçisi, sivil toplum kuruluşları ve vatandaşı elini taşın altına koymalı.

Çünkü Ağrı’nın geleceği yalnızca Ankara’da yazılacak projelere bırakılamaz.

Biz artık şunu anlamalıyız:

Tarihimiz var ama vizyonumuz eksik. Potansiyelimiz var ama planımız eksik. Kaynağımız var ama girişimimiz eksik. Konuşanımız çok ama yapanımız az!

Lafa gelince hepimiz Ağrı sevdalısıyız. Herkes memleketin milliyetçisi, herkes kültürün koruyucusu, herkes turizmin uzmanı…

Ama icraata gelince ortalık bir anda sessizliğe bürünüyor.

Ağrı’da herkes şehrin gelişmesini istiyor ama nedense kimse değişimin ilk adımını atmak istemiyor!

Artık bir karar vermeliyiz.

Ya binlerce yıllık tarihin üzerinde oturup geçmişimizle övünmeye devam edeceğiz ya da o tarihi geleceğimizin ekonomik gücüne dönüştüreceğiz.

Çünkü mesele yalnızca Ağrı Dağı’nı, Meteor Çukuru’nu, Diyadin Kanyonu’nu kurtarmak değil.

Mesele Ağrı’yı kurtarmak!

Ve son söz:

Ağrı’da yokluk çok diyoruz ama aslında en büyük yokluğumuz, elimizdeki zenginliği değerlendirecek vizyonun yokluğu!

Yeter artık, biraz da taş üstüne taş koyalım. Fotoğrafını sonra hep birlikte çekeriz!